दिपक जी,

हालसम्म बेलायत, जेनेभा, इटाली र क्यानडामा चारवटा जनमत संग्रहहरू सम्पन्न भइसकेका छन् जसमा करिब २०८,००० सिखहरूले सक्रिय रूपमा भाग लिएका छन् र भारतीय पञ्जाबमा एउटा स्वतन्त्र राज्य खालिस्तानको पक्षमा छन्।

विशेष गरी, क्यानडाको ओन्टारियो प्रान्तको ब्राम्पटन सहरमा यस वर्ष सेप्टेम्बर १८ मा खलिस्तानी समर्थक समुह सिख फर जस्टिस (SFJ) द्वारा आयोजित सिख जनमतसंग्रहको लागि ठूलो जनमत संग्रह भएको थियो। सिख स्वतन्त्रता आन्दोलन एक मुख्यधारा आन्दोलन बन्न गइरहेको छ, किनकि 110,000 भन्दा बढी क्यानाडाली सिखहरूले मतदानमा भाग लिएका थिए।

जनमतसंग्रहको क्रममा सिख समुदायले भारत विरोधी र खालिस्तान समर्थक नारा लगाएका थिए भने खलिस्तान समर्थक र्‍यालीमा २,००० भन्दा बढी कारहरूले भाग लिएका थिए।

मिडिया संस्थाहरु संग अन्तरक्रिया मा, SFJ को सिख नेता गुरपतवंत सिंह पन्नुन-जनरल काउन्सिल ले शिमला को राजधानी को रूप मा प्रस्तावित खालिस्तान नक्सा देखाउनुभयो र भन्नुभयो कि खलिस्तान जनमत संग्रह को लागी पंजाब मा मतदान जनवरी 26, 2023 बाट सुरु हुनेछ, भारत को 74 औं गणतन्त्र संग मेल खान्छ। दिन।निस्सन्देह, SFJ द्वारा जनमत संग्रह अभियानले नयाँ दिल्लीले सिखहरू विरुद्ध गरेको अत्याचारको बारेमा विश्वव्यापी समुदायमा चेतना जगाएको छ।

उल्लेखनीय रूपमा, सिखहरूको जनमत संग्रह अभियान संयुक्त राष्ट्र संघको अनुच्छेद अनुसार हो जसले मानिसहरूलाई आत्मनिर्णयको अधिकार दिन्छ – शान्तिपूर्ण र लोकतान्त्रिक रूपमा स्वतन्त्रताको लागि जनमत संग्रह सबैको अधिकार हो भनेर।आफ्नो विशिष्ट चतुर कूटनीतिक रणनीति प्रयोग गर्दै, भारतले क्यानाडा सरकारलाई खालिस्तान जनमत संग्रह रोक्न धेरै अनुरोधहरू जारी गर्यो।

तर, क्यानाडा सरकारले जनमत संग्रह रोक्न अस्वीकार गर्‍यो र नयाँ दिल्लीलाई स्पष्ट रूपमा सूचित गर्‍यो कि यो क्यानाडाको कानुनको कानुनी मापदण्डहरू भित्र शान्तिपूर्ण र लोकतान्त्रिक तरीकाले सम्पन्न भएको थियो।

वास्तवमा, स्पष्टतः सबैभन्दा ठूलो लोकतन्त्र भएको दाबी गर्ने भारतले उदारवाद र धर्मनिरपेक्षताको सिद्धान्तमा काम गर्दै हिंसा, नरसंहार र नरसंहारलाई तीव्रता दिएर धार्मिक र जातीय अल्पसंख्यकहरूमाथि विशेष गरी सिखहरूमाथि हुने दुर्व्यवहारका सबै रेकर्ड तोडेको छ। ईसाई र मुस्लिम सहित।

यस सन्दर्भमा, 2017 को आफ्नो वार्षिक प्रतिवेदनमा, ह्युमन राइट्स वाचले दलित र सिख समुदाय जस्ता धार्मिक अल्पसंख्यकहरूमाथि बढ्दो आक्रमणहरू नियन्त्रण गर्न भारत सरकार असफल भएको औंल्याउदै अनुसन्धानात्मक कार्य सञ्चालन गरेको थियो। मानव अधिकार समूहहरूको पछिल्लो रिपोर्टहरूले विभिन्न धार्मिक अल्पसंख्यकहरू, विशेष गरी सिखहरूमाथि भाजपा कट्टरपन्थी र अन्य हिन्दू चरमपन्थीहरूले हिंसक आक्रमणहरू पनि संकेत गरेका छन्।

यद्यपि, सिखहरू 1947 देखि छुट्टै मातृभूमिको लागि लडिरहेका छन्, तर सन् 1984 मा सन्त जर्नेल सिंह भिन्द्रनवालेको प्रयासबाट आन्दोलनले गति पायो, जसको परिणामस्वरूप एक उच्च पवित्र सिख धार्मिक स्थल- अमृतसरको गोल्डेन टेम्पल कम्प्लेक्स विरुद्ध सबैभन्दा क्रूर अपरेशन भयो। पञ्जाब, जसको परिणामस्वरूप हजारौं सिखको हत्या भयो।

यस सम्बन्धमा, जनरल कुलदीप सिंह बरारको नेतृत्वमा भारतीय सेनालाई सेना र सशस्त्र गाडीहरूले समर्थन गरेको थियो जसले 1984 को जुनमा भएको बर्बर अपरेशन ब्लु स्टार मार्फत राज्य आतंकवाद र गैरन्यायिक हत्याका सबै रेकर्ड तोडेको थियो। तत्कालीन प्रधानमन्त्री इन्दिरा गान्धीले हरमन्दिर साहिब परिसरमा नियन्त्रण बढाउन आदेश दिएका थिए।

यस सन्दर्भमा आफ्नो पुस्तक ‘द सिख स्ट्रगल’मा रामनारायण कुमार र जर्ज सिबररले लेखेका छन्, ‘सेनाले मन्दिर परिसरभित्र भेटिने हरेक सिखलाई मारिदियो। उनीहरुलाई कोठाबाट बाहिर निकालेर मन्दिरको घेरामा ल्याइयो र हात पछाडि बाँधेर चिसो रगतमा गोली हानेको थियो । पीडितहरुमा धेरै वृद्ध पुरुष, महिला र बालबालिका थिए। यद्यपि, सबै आगन्तुकहरू दुई दिनसम्म कुनै खाना, पानी, वा बिजुली बिना कोठामा थुनिए र भोकभोकै मरेका थिए। साथै, हरमन्दिर साहिब धेरै महिना सेनाको नियन्त्रणमा रह्यो।”

अपरेशनको क्रूरता हरमन्दिर साहिबमा मात्र सीमित थिएन। भारतीय सशस्त्र सेनाले एकैसाथ पूर्वी पञ्जाबका ४० अन्य ऐतिहासिक गुरुद्वाराहरूमा आक्रमण गरे। जब अन्य राज्यका सिखहरूले हरमन्दिर साहिबको अपमान र आफ्ना भाइहरूको नरसंहारको बारेमा थाहा पाए, तिनीहरू तुरुन्तै पञ्जाब गए। पञ्जाब पुग्नुअघि नै नयाँ दिल्लीले उनीहरूलाई रोक्न खोज्यो। धेरै सिखहरू बाटोमा मारिए र धेरैलाई गिरफ्तार गरियो।

सोही वर्ष नोभेम्बरमा, नयाँ दिल्लीमा प्रधानमन्त्री इन्दिरा गान्धीको निवासमा तैनाथ बेअन्त सिंह र सतवंत सिंह नामका दुई समर्पित सिखहरूले उनको हत्या गरे। त्यसपछि राजधानी र अन्य सहरहरूमा हिन्दू दंगा भड्कियो जसमा इन्दिरा गान्धीका समर्थकहरूले दिनको उज्यालोमा 15,000 भन्दा बढी सिखहरूको हत्या गरे, जबकि पुलिस चुपचाप हेर्दै हिन्दूहरूलाई सिखहरूको नरसंहार गर्न स्वतन्त्र हात प्रदान गर्न।पछि, सिख समुदाय विरुद्ध ‘अपरेशन ब्ल्याक थन्डर’, ‘अपरेशन वुडरोज’ र ‘अपरेशन ब्ल्याक थन्डर-२’ जस्ता अन्य अपरेशनहरू सञ्चालन गरियो, जसले उनीहरूलाई गैर-न्यायिक रूपमा पनि मार्यो।

यी बर्बर अपरेशनहरू पछि, सिखहरूले आफूलाई सशस्त्र शक्तिको रूपमा भारतीय राज्य आतंकवादसँग लड्न संगठित गरे। धेरै सिखहरूले धार्मिक उत्पीडनबाट बच्न भारत छोडे। खालिस्तानको संघर्षलाई जीवित राख्न सिखहरू संसारभर फैलिएका छन्।

नयाँ दिल्ली र भारतीय गुप्तचर एजेन्सी ‘रअ’ले अमेरिका, बेलायत, क्यानडा, अष्ट्रेलिया र पाकिस्तानका सिख समुदायका प्लेटफर्महरूबीच विभाजन ल्याउने प्रयास गरिरहेको उल्लेख छ । यस सम्बन्धमा, सिख समुदायलाई विभाजित गर्नका लागि उनीहरूको गलत उद्देश्यका लागि दुरुपयोग गर्नका लागि भारतीय कूटनीतिज्ञहरू वा अधिकारीहरूलाई गुरुद्वारहरूमा प्रवेश निषेध गर्न वा निषेध गर्न एक जानाजानी अभियान सुरु गरिएको छ।

तैपनि, विभिन्न खालिस्तान जनमत संग्रहको समयरेखा र स्वतन्त्र खालिस्तानको समर्थनमा मतदान गर्ने सिखहरूको संख्यामा तीव्र वृद्धिले सिखहरूले खलिस्तानको स्वतन्त्र राज्यको लागि संघर्षलाई तीव्र बनाएको देखाउँछ।